โนบิตะโดนไจแอนท์วิ่งไล่ หนีเข้ามาในบ้านอย่างไม่คิดชีวิต(เหมือนเดิม)

โนบิตะ: ขอยืมไอ้นั่นหน่อย ที่เคยใช้เมื่อก่อน...อันที่ทำให้ต่อยกับใครก็ไม่แพ้อ่ะ

แต่โดราเอมอนพูดดุกลับไปว่า

โดราเอมอน: ถ้าสู้คนเดียวไม่ได้ ก็อย่าไปสู้

       สีหน้าของโดราเอมอนแปลก ๆ

       โนบิตะ: โดราเอมอน วันนี้เป็นอะไรไป

       แล้วโดราเอมอนก็บอกโนบิตะไปว่า

       โดราเอมอน: กะจะพูดตั้งนานแล้ว คือผมจะกลับโลกอนาคตวันพรุ่งนี้เช้า

       โนบิตะร้องไห้อ้อนวอนไม่ให้โดราเอมอนกลับ คุณพ่อคุณแม่ของโนบิตะซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ ก็บอกโนบิตะว่า

       แม่: โดราเอมอนก็มีอะไรของตัวเองที่ต้องทำ อย่าพูดแบบเห็นแก่ตัวซิ
       พ่อ: ได้แต่พึ่งคนอื่น แล้วเมื่อไหร่จะโต ทำตัวเป็นลูกผู้ชายหน่อย

       คืนวันนั้นโนบิตะเข้าไปนอนในผ้าห่มเดียวกับโดราเอมอน แต่ทั้งสองคนนอนไม่หลับ โดราเอมอนก็เลยชวนโนบิตะ

       โดราเอมอน: ดื่มยาถึงจะง่วงก็ไม่เหนื่อย แล้วออกไปเดินเล่นข้างนอกกันไหม
       โนบิตะ: อืม

       แล้วทั้งสองก็ออกไปเดินเล่นข้างนอก

       โดราเอมอน: โนบิตะไม่เป็นไรใช่ไหม
       โนบิตะ: อะไรเหรอ
       โดราเอมอน: ถ้าทำได้ไม่อยากกลับ เป็นห่วงโนบิตะมาก จะทำการบ้านได้หรือเปล่า เวลาถูกไจแอนท์กับซูเนโอะแกล้งจะสู้ได้หรือเปล่า

       โนบิตะรู้สึกว่าโดราเอมอนเป็นห่วงเขามากก็เลยตอบไปว่า

       โนบิตะ: ดูถูกกันมากไปแล้ว ทุกอย่างทำคนเดียวได้แน่นอน สัญญาได้เลย

       เมื่อโดราเอมอนได้ยินโนบิตะพูดอย่างนั้น รู้สึกเศร้ามาก อยากจะร้องไห้แต่ไม่อยากให้โนบิตะเห็นน้ำตา

       โดราเอมอน: เดี๋ยวขอตัวไปเดินเล่นแถวนั้นคนเดียวได้ไหม เดี๋ยวกลับมา

       แล้วโดราเอมอนก็รีบวิ่งไป

       โนบิตะ: โดราเอมอนเป็นคนดีจริง ๆ คงไม่อยากให้เราเห็นน้ำตา

       โนบิตะเดินเล่นคนเดียว แล้วก็ไปนั่งพักข้างท่อในสนามเด็กเล่น แล้วตอนนั้นโนบิตะก็เห็นเด็กผู้ชายตัวโตๆคนหนึ่งเดินไปหลับไปมาที่ท่อน้ำที่โนบิตะนั่งอยู่

       โนบิตะ: ไจแอนท์!

       ใช่แล้ว...ไจแอนท์มีนิสัยอย่างหนึ่งคือ ชอบนอนละเมอออกไปเดินเล่นข้างนอกคนเดียว แล้วอยู่ ๆ ไจแอนท์ก็ตื่นขึ้นมา

       ไจแอนท์: ใคร...ใครทำอะไรอยู่ตรงไหน โนบิตะเหรอวะ เมื่อกี้เองเห็นข้าเดินละเมอใช่ไหม แก...

       แล้วไจแอนท์ก็กระชากปกเสื้อโนบิตะ ยกโนบิตะขึ้นมา โนบิตะตกใจร้องตะโกนออกไป

       โนบิตะ: ช่วยด้วย โดรา...

       แต่โนบิตะก็รีบใช้มือปิดปากตัวเอง

       โนบิตะ: ถ้าจะต่อยกันละก็... คราวนี้ไม่จำเป็นต้องมีโดราเอมอนช่วย ตัวต่อตัวเลย
       ไจแอนท์: ไม่เลว...มันต้องอย่างนี้ซิ

       ส่วนโดราเอมอน ตอนนั้นรู้สึกสังหรณ์ใจว่าโนบิตะกำลังเรียกให้ช่วย ด้วยความรู้สึกเป็นห่วงโนบิตะ
       โดราเอมอนก็รีบวิ่งไปตามหาโนบิตะ แต่ไม่ว่าจะหาที่ไหนก็ไม่พบโนบิตะ ที่สนามเด็กเล่น ไจแอนท์ยังต่อยโนบิตะอยู่ไม่เลิก

       ไจแอนท์: เป็นยังไงบ้าง... ทีหลังอย่ามาคิดขึ้นเสียงกับข้าอีก

       แต่โนบิตะคราวนี้มาแปลก อึดเป็นพิเศษ ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ ค่อยลุกขึ้นมาแล้วเรียกไจแอนท์

       โนบิตะ: เฮ้ย... รอเดี๋ยว ฉันยังไม่แพ้โว้ย
       ไจแอนท์: เองว่าอะไรนะ อยากโดนต่อยอีกหรือยังไง
       โนบิตะ: อะไรนะ... ว่าอีกทีซิ มวยเพิ่งจะเริ่มโว้ย

       แล้วโนบิตะก็ถูกต่อยกระเด็นลอยละลิ่วไปอีกหนึ่งหมัด

       ส่วนโดราเอมอนก็นั่งรอโนบิตะอยู่ที่บ้าน แต่โนบิตะก็ยังไม่กลับมาซักที

       โดราเอมอน: ไปทำอะไรอยู่ที่ไหนนะโนบิตะ ให้คนเป็นห่วงอยู่ได้ จนคืนสุดท้าย

       ที่สนามเด็กเล่น ไจแอนท์กำลังต่อยโนบิตะอย่างเมามัน จนเหนื่อยหอบแฮก ๆ

       ไจแอนท์: เข็ดหรือยัง ไม่ว่าเองจะทำอย่างไรผลลัพธ์มันก็เหมือนเดิม เลิกคิดจะมาสู้กับข้าได้แล้ว

       โนบิตะรวบรวมพลังครั้งสุดท้าย กอดขาไจแอนท์ไว้แน่นแล้วพูดไปว่า

       โนบิตะ: ถ้าข้าไม่ชนะเองด้วยตัวเอง โดราเอมอนคงกลับไปโลกอนาคตอย่างสบายใจไม่ได้
       ไจแอนท์: แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าวะ

       แล้วไจแอนท์ก็เริ่มอัดโนบิตะต่อ

       ตอนนั้นโดราเอมอนก็ยังคงนั่งรอโนบิตะอยู่ในห้องด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าโนบิตะจะกลับมา

       โดราเอมอน: เป็นเรื่องผิดปกติมาก ต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่

       แล้วโดราเอมอนก็รีบออกไปข้างนอกเพื่อค้นหาโนบิตะ แล้วโดราเอมอนก็เห็นโนบิตะกำลังสู้กับไจแอนท์
      โนบิตะกอดขาไจแอนท์ ซึ่งพยายามจะกลับบ้านเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

       ไจแอนท์: โอ๊ย...พอแล้ว...โอเค... ข้าแพ้เอง ยกโทษให้ข้าด้วย

       แล้วไจแอนท์ก็วิ่งหนีกลับบ้านไป โดราเอมอนก็เข้ามาใกล้ ๆ โนบิตะ   โนบิตะในตอนนั้นร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ เนื่องจากถูกต่อย
        โนบิตะเข้าไปกอดโดราเอมอน

       โนบิตะ: โดราเอมอน ผมชนะแล้วเห็นไหม...ผมชนะแล้ว ผมสู้กับไจแอนท์คนเดียวได้
       ตอนนี้โดราเอมอนก็คงกลับไปโลกอนาคตด้วยความสบายใจได้แล้วใช่ไหม

       หลังจากนั้นโดราเอมอนก็พาโนบิตะกลับบ้าน พอกลับถึงบ้านโนบิตะก็เข้านอนด้วยความอ่อนเพลีย
      โดราเอมอนจ้องมองใบหน้าของโนบิตะที่กำลังหลับสนิทอยู่ด้วยน้ำตาลคลอเบ้า

       เช้าวันต่อมาโนบิตะตื่นขึ้นมา แต่เช้าวันนั้นไม่มีโดราเอมอนอยู่แล้ว

       แม่: โดราจังกลับไปแล้วเหรอ
       โนบิตะ: อืม

       โนบิตะเข้าไปในห้อง แล้วก็พึมพำว่า

       โนบิตะ: โดราเอมอน...พอโดราเอมอนกลับไป ห้องดูเงียบเหงามากแต่อีกไม่นานก็คงชิน ไม่ต้องเป็นห่วงผมนะ...โดราเอมอน...