โนบิตะ : โดราเอมอน! ช่วยเอาของวิเศษมาช่วยหน่อย!

วันนี้ก็เช่นเคย โนบิตะตะโกนเรียกให้โดราเอมอนช่วย แต่วันนี้พอโนบิตะเปิดประตูเข้ามาก็พบโดราเอมอนนั่งคุยกับเซวาชิเหลนของเขา


เซวาชิ : ผมคิดว่าถึงเวลาที่…
โดราเอมอน : รอเดี๋ยว... เดี๋ยวผมเป็นคนบอกเอง
เซวาชิ : ต้องบอกให้ได้นะ

แล้วเซวาชิก็ขึ้นไทม์แมดชีนกลับไป โนบิตะเห็นโดราเอมอนทำสีหน้าแปลก ๆ ก็ถามเป็นพิธีว่าเป็นอะไรไปเหรอ แต่ก็ไม่ลืมที่อ้อนโดราเอมอนให้ช่วยเหมือนเดิม

โนบิตะ : วันพรุ่งนี้ต้องขี่จักรยานไปเที่ยวกับเพื่อน ๆ แต่อย่างที่รู้…ผมขี่จักรยานไม่เป็น ช่วยหาของวิเศษอะไรก็ได้ช่วยหน่อยดี้
โดราเอมอน: ไม่รู้จะช่วยยังไง ทำไมต้องให้คนอื่นช่วยทุกครั้งเลย แทนที่จะมานั่งขอร้องใคร เอาเวลาไปหัดขี่จักรยานไม่ดีกว่าเหรอ

โนบิตะตกใจที่โดราเอมอนตะโกนว่าอย่างรุนแรง ก็เลยหลบออกนอกห้องไป และก็ได้แต่บ่นพึมพำว่า

โนบิตะ : วันนี้มาแปลกแฮะ! แต่ไม่เป็นไร...เดี๋ยวก็คงหาของวิเศษมาช่วยเหมือนเดิม

โดราเอมอนแอบดูโนบิตะบ่นพึมพำอยู่ข้างหลัง

โดราเอมอน : ไม่ว่าอะไรต้องพึ่งผมทุกอย่าง ปล่อยไว้อย่างนี้ไม่ได้แล้ว ใช่แล้ว…ผมต้องทำตัวเป็นยักษ์ ใจดำเข้าใส่

เมื่อคิดอย่างนั้น โดราเอมอนก็วิ่งไปหาโนบิตะ พร้อมกันนั้นโนบิตะก็ถือแป้งทอดอาหารโปรดของโดราเอมอนวิ่งไปหาโดราเอมอน ทันทีที่โดราเอมอนเห็นแป้งทอด

โดราเอมอน : แป้งทอด! (น้ำลายไหล)
โนบิตะ : อยากกินแป้งทอดใช่ไหม กินส่วนของผมก็ได้นะ
โดราเอมอน : จริงเปล่า…
โนบิตะ : ไม่ต้องเกรงใจ โดราเอมอนช่วยผมมาตลอด เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อย แค่คิดว่าโดราเอมอนจะไม่อยู่ผมก็กลัวจนตัวสั่นแล้ว ผมคงอยู่ไม่ได้แน่ถ้าไม่มีโดราเอมอน

พอโดราเอมอนได้ยินโนบิตะพูดอย่างนั้นก็นึกในใจว่า

โดราเอมอน : จะพูดอย่างไรดี ว่าผมจะต้องกลับโลกอนาคตแล้ว

เรื่องของเรื่องคือ โดราเอมอนรู้สึกว่าพอเขาอยู่กับโนบิตะ โนบิตะจะเคยตัว ไม่ว่าอะไรก็จะให้โดราเอมอนช่วย ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้ต่อไป โนบิตะคงจะโตเป็นผู้ใหญ่ที่ช่วยตังเองไม่ได้ ด้วยความเป็นห่วงโนบิตะ โดราเอมอนก็เลยไปปรึกษาเซวาชิเหลนของโนบิตะ แล้วก็ตกลงวางแผนให้โดราเอมอนแกล้งทำเป็นเครื่องรวนจะพังต้องรีบกลับอนาคตเพื่อไปซ่อม ถ้าด้วยเหตุผลนี้โนบิตะคงเข้าใจให้โดราเอมอนกลับได้

โดราเอมอน : อ้า… หายใจไม่ค่อยออก (แกล้งดิ้น)
โนบิตะ : โดราเอมอนเป็นอะไรไป อย่าเพิ่งพังนะ

แล้วตอนนั้นเซวาชิก็โผล่มา

เซวาชิ : วงจรข้างในโดราเอมอนคงมีปัญหา ต้องรีบพากลับไปในอนาคต
โดราเอมอน : ถ้าผมไปแล้ว โนบิตะคงลำบากแย่เลย
โนบิตะ : ลำบากชัวร์อยู่แล้ว แต่ถ้าการกลับไปอนาคตทำให้โดราเอมอนกลับมาเหมือนเดิม ผมก็จะทน

โดราเอมอนประทับใจคำพูดที่แสดงความเป็นห่วงของโนบิตะมาก ร้องไห้โฮ…

ออกมาแล้วก็บอกความจริงโนบิตะไปว่า ที่บอกว่าจะพังน่ะเป็นเรื่องโกหก เพราะอยากให้โนบิตะโตเป็นผู้ใหญ่ที่ทำอะไรได้ด้วยตัวเอง จึงตัดสินใจจะกลับโลกอนาคต

โนบิตะ : โดราเอมอนพูดถูก ผมก็ไม่มั่นใจว่าจะทำได้หรือเปล่า แต่จะลองพยายามดู

ในที่สุดโดราเอมอนก็ตกลงกลับโลกอนาคต สำหรับโนบิตะก็ตัดสินใจจะพยายามทำทุกอย่างด้วยตัวเอง

โนบิตะ : ผมจะไม่ลืมโดราเอมอนเป็นอันขาด
โดราเอมอน : เช่นกัน…ฮือ ๆ …
เซวาชิ : ซาโยนาระ

หลังจากโดราเอมอนกลับโลกอนาคตไปแล้ว โนบิตะก็เริ่มหัดขี่จักรยาน ล้มไม่รู้กี่ครั้ง แผลถลอกเต็มตัว

แม่โนบิตะ : ถ้าขี่ไม่ได้ก็ไม่ต้องฝืน
โนบิตะ : ไม่เป็นไรครับ ผมสัญญากับโดราเอมอนแล้ว

ในโลกอนาคต เซวาชิกับโดราเอมอนนั่งเชียร์โนบิตะผ่านทีวีเวลา

โดราเอมอน : โนบิตะคุง สู้เขา!