ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ น้อยนักที่จะไม่รู้จักการ์ตูนยอดฮิตตลอดกาลอย่าง โดราเอมอน ที่ญี่ปุ่นตั้งแต่โดราเอมอนเผยโฉมเป็นครั้งแรก ทั้งในหนังสือการ์ตูนและทีวี วันเวลาผ่านไปหลายสิบปี การ์ตูนเรื่องนี้ก็ยังอยู่ยงคงกระพัน ฮิตติดอันดับการ์ตูนญี่ปุ่นตลอดมา
ทุกคนรู้จักโดราเอมอน รู้ว่าโดราเอมอนเป็นหุ่นยนต์แมว ไม่มีหู เกลียดหนู ตัวสีน้ำเงิน มีน้องสาวชื่อว่า โดรามี ชอบกินแป้งทอด ถ้าไม่ใช่แฟนพันธุ์แท้ล่ะก็ น้อยคนนักที่จะรู้ว่า ทำไมโดราเอมอนไม่มีหู ทำไมถึงเกลียดหนู ทำไมตัวสีน้ำเงิน ทำไมชอบกินแป้งทอด ทำไมไม่ใส่รองเท้า ทำไมดึงหางแล้วพลังหมด แล้วทำไมเป็นหุ่นยนต์แท้ๆ แต่มีน้องสาว เราจะมาไขความลับที่ซ่อนอยู่ของการ์ตูนเรื่องนี้ให้คุณ                

        จากข้อมูลนี้...เรารู้อะไรเกี่ยวกับโดราเอมอนบ้าง

                   - โดราเอมอนอายุน้อยกว่าพวกเราทุกคน
                   - เป็นแมวอ้วนตัวหนึ่ง รอบเอวรอบอกเท่ากันหมด
                   - แล้วที่น่าสงสัยมากคือ… ตัวเลขที่เป็นข้อมูลของโดราเอมอนคือตัวเลข 1293 ทั้งหมด

     ตัวเลข 1293 นี้มาจากไหน

          ตัวเลขเหล่านี้ผู้แต่งไม่ได้คิดมามั่วๆ มันเป็นตัวเลขที่มีความหมาย คือ129.3 cm เป็นความสูงเฉลี่ยของเด็กชั้นประถมปีที่ 4 ของประเทศญี่ปุ่นตอนที่โดราเอมอนลงในหนังสือการ์ตูนเป็นครั้งแรก อาจจะมีบางคนอยากรู้มากกว่านี้อีก เช่น แล้วเพื่อนรักของโดราเอมอน โนบิตะคุงล่ะ สูงเท่าไหร่… อันนี้ไม่ทราบ

     โดราเอมอนถือกำเนิดเกิดขึ้นมาอย่างไร

          โดราเอมอนเป็นหุ่นยนต์ในอนาคต สร้างขึ้นที่โรงงาน matsushiba-robot(マツシバロボット工場) เป็นหุ่นยนต์ที่มีไว้ดูแลเด็กๆ ตอนออกจากโรงงานใหม่ๆ โดราเอมอนไม่ได้มีรูปร่างหน้าตาเหมือนอย่างที่เรารู้จักกัน ตอนนั้นโดราเอมอนเป็นหุ่นยนต์แมวสีเหลือง มีหูเหมือนแมว เสียงไม่แหบ(เสียงพากย์ภาษาญี่ปุ่นโดราเอมอนจะเสียงแหบ) แต่ตอนที่ตรวจเช็คความสมบูรณ์ก่อนส่งขาย โดราเอมอนไม่ผ่านมาตรฐาน เนื่องจากมีน็อตตัวหนึ่งหายไป เพียงแค่เท่านั้น โดราเอมอนก็กลายเป็นหุ่นยนต์ที่ไร้ราคา ถูกนำไปขายทอดตลาดเป็นหุ่นยนต์มือสอง ด้วยฟ้าลิขิตดั่งเช่นนี้ โดราเอมอนก็ได้ไปอยู่กับครอบครัว เซวาชิ(セワシ) ผู้ยากจนคนหนึ่ง เขาคนนี้แหละคือ เหลนของโนบิตะ

          ถึงแม้จะเป็นหุ่นยนต์ที่ไม่สมบูรณ์แบบ โดราเอมอนก็พยายามทำหน้าที่ของตนอย่างเต็มที่ จนกระทั่งวันหนึ่ง…
          เซวะชิ เจ้าของโดราเอมอน ใช้ดินเหนียวปั้นรูปเหมือนโดราเอมอนแก้เซ็ง แต่ไม่ว่าจะปั้นอย่างไรหูของรูปปั้นก็ไม่เหมือนหูของโดราเอมอนซักที ไม่รู้จะทำอย่างไร เซวะชิก็ให้หุ่นยนต์ตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งช่วย โดยสั่งให้ทำหูของรูปปั้นให้เหมือนกับหูของโดราเอมอน แต่…หุ่นยนต์ตัวนั้นดันเซ่อซ่า เข้าใจกลับกันเป็นตรงข้าม คิดว่าต้องทำหูของโดราเอมอนให้เหมือนกับหูของรูปปั้น ซึ่งตอนนั้นยังไม่ได้ปั้นใบหู ไม่พูดพร่ำทำเพลงหุ่นยนต์ตัวนั้นก็ไม่รอช้าจัดการแทะหูของโดราเอมอนจนหมดในเวลาอันรวดเร็ว มาถึงตรงนี้หลายๆ คนคงจะเริ่มเดากันได้แล้วมั้งว่า ทำไมโดราเอมอนจึงเกลียดหนู...ใช่แล้ว... เพราะหุ่นยนต์ตัวที่แทะหูโดราเอมอนจนหมด รูปร่างเหมือนหนูนั่นเอง

          เนื่องจากโดราเอมอนเป็นหุ่นยนต์ที่มีจิตใจเหมือนมนุษย์ แน่นอน...หูอันสวยงามโดนแทะจนหมดเกลี้ยง มันยากที่จะระงับความตกใจความเศร้าเอาไว้ได้ โดราเอมอนเศร้ามากจนไม่เป็นอันทำอะไร เพื่อที่จะให้ความโศกเศร้าเสียใจนั้นหมดไป โดราเอมอนก็เลยหยิบยาชนิดหนึ่งออกมาจากกระเป๋าวิเศษ เป็นยาทำให้ร่าเริง（元気の素：げんきのもと）แต่พอกินยานั้นเข้าไปแทนที่จะร่าเริงเหมือนเดิม โดราเอมอนกลับเศร้ามากยิ่งขึ้น ร้องไห้ไม่หยุด ใช่แล้ว!!! ยาที่โดราเอมอนเอาออกมาไม่ใช่ยาทำให้ร่าเริง แต่ดันไปหยิบยาแห่งความโศกเศร้า（悲劇の素：ひげきのもと）โดราเอมอนของเราจึงซุ่มซ่ามตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา

          นับตั้งแต่วันกินยาผิด โดราเอมอนร้องไห้ไม่หยุด 3 วัน 3 คืน แล้วสิ่งที่ทุกคนอยากรู้อีกอย่างหนึ่งก็เกิดขึ้น …ติดตามตอนต่อไป